De zenuwen stijgen!

Nog ruim een maand te gaan en dan is het zo ver. Dan barst het grote feest los. Een feest waar echt letterlijk alle voetjes van de vloer gaan. En waar iedereen, los van de eindtijd, hetzelfde doel heeft. Het halen van de finish en met een trots gevoel je medaille in ontvangst nemen.

42,195 kilometer door Rotterdam. Over de Erasmusbrug, rondje om de Kuip, door Blaak en finishen op de Coolsingel. Samen met tienduizend andere lopers en aangemoedigd worden door ruim 925.000 toeschouwers, waarvan ook een aantal specifiek voor mij aanwezig.

Voor de toeschouwers die speciaal voor mij komen, heb ik namelijk al een route uitgestippeld. Zo hoeven zij niet drie en een half uur bij de finish op mij wachten, maar kunnen zij zich (voor maar € 7,50) met de metro door Rotterdam begeven en op verschillende punten aanmoedigen. Mooi toch?! En hopen dat niet mijn moeder dan de regie neemt, want anders komt niemand op tijd aan op de verschillende plekken. Sowieso zou ik het tof vinden als er (veel) mensen komen kijken. Extra steun.

Dan is het natuurlijk wel de bedoeling dat ik de finish haal! Want nu de datum 12 april dichterbij komt, stijgen ook de zenuwen. Vooral toen ik laatst tijdens een klein trainingsrondje wat last van mijn lies begon te krijgen. Vooral omdat zondag (8 maart) mijn eerste echte uitdaging er aan zit te komen, namelijk 30 km op 5:06 minuten per km.

Daarnaast ben ik er ook nog niet uit welke schoenen ik aan ga trekken. Mijn lichte en snelle NB FreshFoams of mijn comfortabele Nimbus 16? Of zal ik nog even snel nieuwe schoenen aanschaffen, gebaseerd op een loopanalyse. Heb ik in de (bijna) vier jaar dat ik nu hardloop, namelijk niet eerder gedaan.

Wel weet ik dat ik alleen volgend weekend nog het bier mag laten vloeien en daarna de tap voor een maand even (bijna) helemaal dicht gaat. Ik heb mijzelf voorgenomen om één biertje te nuttigen op de vrijdagmiddag borrel van het werk en op zondag één biertje na het hardlopen. Dat moet wel te doen zijn.

Het laatste waar ik mij nu nog over aan het inlezen ben, is het eten in de laatste week voor de marathon. Weg met het brood en hallo rijst met kip, tonijnsalades, pasta’s en pannenkoeken met stroop. Koolhydraten stapelen. Natuurlijk wel met mate.

Ja, de zenuwen zijn er en zullen er zeker nog wel blijven. Ik denk dat ze alleen maar erger gaan worden. Ik heb er zin in en ik kijk er naar uit!

Zondag 12 april 10:00 uur starten en om 13:30 finishen?

Ik hoop het!

Advertenties

Mijn schema in gevaar

2 februari was de dag dat ik begon met afstuderen voor mijn opleiding Fiscaal Recht en Economie. De dag waarop ik voor het eerst als fiscalist de dag door bracht. Het begin van lange dagen. Mijn hoofd richting het beeldscherm. En als ik niet naar mijn beeldscherm kijk, dan zit ik met mijn hoofd wel in mijn wettenbundel. Of mijn telefoon.

40 uur per week op het kantoor in Amstelveen en strak in pak. kwart over acht in de ochtend beginnen en ’s avonds pas om kwart voor zes naar huis. Dat betekent om zeven uur van huis vertrekken en om zeven uur pas weer thuis zijn. Vroeg naar bed om vroeg op te staan. Hoe past hier het schema van een hardloper nog in?! Laat staan het schema richting de marathon.
Dat vroeg ik mij de eerste dag, de maandag, ook af. Die avond de sportschool maar overgeslagen, omdat ik zo laat thuis was. Want na zo een lange dag achter het bureau ben ik mentaal gebroken. Dus ik had er een hard hoofd in met mijn marathonschema.

Mijn kamergenoot op de afdeling kwam met de oplossing. Hij loopt op de dinsdag en donderdag samen met een andere collega in de lunchpauze even snel negen kilometer, want in het kantoor is een sportschool aanwezig met kleedkamer en douches. Voor mij wilde ze de rondes dan en aanpassen naar mijn schema. Met mijn hardlopen komt het wel goed dus!

Waar het minder goed mee gaat, is Stichting Esperanza Bolivia. 8 jaar geleden zijn twee dames begonnen met stichting Esperanza Bolivia waarmee zij Casa Esperanza hebben verwezenlijkt; een opvanghuis voor kinderen in Uypaca. Het nieuwe schooljaar is begonnen en er komen weer 18 kinderen elke week van maandag tot en met vrijdag in Casa Esperanza wonen!

Door de hoge inflatie zijn de vaste lasten gestegen en zijn er elke maand meer uitgaven dan dat er inkomsten zijn. Daarnaast wordt fondsenwerven ook steeds moeilijker in Nederland. Met het geld dat zij nu hebben kunnen ze nog maar heel even vooruit! Het doet de dames pijn, de gedachte dat Casa Esperanza zou moeten stoppen na zoveel tijd en moeite en vooral met de wetenschap dat er 18 kinderen in Casa Esperanza zitten die het nodig hebben!

Hier kan ik samen met jullie hulp wat aan doen. Voor deze stichting heb ik namelijk in 2013 € 775,- opgehaald met het rennen van de Dam-tot-Damloop. Nu, anderhalf jaar later, ga ik de marathon van Rotterdam rennen en doe ik dit wéér voor Esperanza Bolivia.

Ook nu vraag ik jullie weer om een (kleine) donatie. Ik wil jullie vragen om een kijkje te nemen op http://www.alvarum.com/woutersomer2 en het verhaal te lezen. Of je nou €20, €50, €100 achterlaat, wat wel fantastisch is natuurlijk, of dat je een bijdrage van € 5 doneert, ik en de kinderen zullen je dankbaar zijn!

Elke euro is er één!

Een kater voor, tijdens en na het lopen!

Het was zondag 25 januari. De dag dat Feyenoord vele malen beter was dan Ajax, maar het vertikte om te scoren. De baas zijn in Amsterdam. Deze dag moest het weer eens gebeuren. Deze dag waren wij beter, maar de bal wilde het doel gewoon echt niet in. En dan hoor je wel dat je van geluk mag spreken dat Ajax ook niet scoorde, maar ik kan jullie vertellen; dit voelt veel erger dan een verlies. Dit voelde als een kater!

Om eerlijk te zijn, had ik de hele dag al een kater. De avond ervoor hadden we een feestje van de buurjongen. Ik had het nog zo gezegd; twee biertjes en meer niet! Oh ja, en maar tot 23:00 uur! Op zondag moest ik namelijk 13,5 km (rustig) lopen. En door dat ‘rustig’ liet ik de grens een beetje opschuiven. Helaas was ik om 02:30 uur de tel kwijt en lag ik pas om 04:00 uur in bed. Geen grens meer gezien.

Ik moet zeggen, ik heb heerlijk geslapen die nacht. Sliep als een roos zo lekker! Alleen toen de wekker om 09:00 uur ging, had ik er spijt van. De wekker moest wel zo vroeg gaan, want 1. Ik moest 13,5 km lopen en 2. Om 12:30 uur begon de klassieker. En deze wedstrijd mag je niet missen. Helemaal niet wanneer Feyenoord de laatste tijd de beter spelende ploeg is.

Met een zwaar bonkend hoofd en een borrelende maag, heb ik mijzelf toch maar in mijn hardloopkleren gehesen. Al tijdens het aantrekken van mijn sokken, wanneer ik mijn been optilde en spanning op het hoofd zette, was het mijn bonkende hoofd dat mij smeekte om niet te gaan. En een paracetamol of ibuprofen neem ik liever niet, want dan loop je door je pijn heen en dat kan schade opleveren.

Toen ik de deur uitstapte, begon ik met een lager tempo dan dat op het schema stond. Hier en daar lag nog een beetje bevroren sneeuw wat het glad maakte op de weg. Zelfs op dit langzame tempo wilde mijn lichaam maar één ding: omkeren en terug naar huis! Je kent het wel, een zodanige hoofdpijn dat je beide ogen moet dichtknijpen in de hoop dat het weg gaat, maar hier helaas geen gehoor aan geeft. Een gevalletje ‘eigen schuld dikke bult’.

Ik wilde gewoon niet omkeren. Ik moest en zou 13,5 km lopen, maar na 6 km weg van huis, stopte mijn lichaam er mee. Nog een paar stappen proberen te zetten, maar mijn lichaam wilde echt niet meer meewerken. Zelfs 6 km terug naar huis wandelen zat er niet in. Ik heb mijn zusje maar gebeld of zij mij op wilde halen. De rest van de dag heb ik mij gewoon echt rot gevoeld en werd de kater alleen maar erger. DIT NIET MEER!

De komende zondagen tot aan de marathon van Rotterdam, staan er alleen nog maar duurlopen op het programma. Wil ik mijn streeftijd van 3:30:00 uur halen op de marathon van Rotterdam, dan moet ik mij houden aan het schema. En wil ik mij houden aan het schema richting deze tijd, dan moet ik nu echt de grens trekken en geen (of maximaal twee) biertjes drinken een avond voor de training. Het wordt nog een zware klus, want vanavond staat er alweer een verjaardag op de planning. En de rest van de maand ook elke zaterdag feest! Toon je discipline, Wouter! Toon je doorzettingsvermogen!

25 januari 2015, de dag dat Feyenoord had moeten winnen van Ajax, de dag dat ik een kater had en de dag dat ik mijn eerste training van het schema niet heb kunnen voltooien, is de dag geweest dat ik een harde les heb geleerd. Waar het magazine ‘Runnersworld!’ pas in het maartnummer aandacht aan gaat besteden, kan ik het nu alvast bevestigen: (te veel) bier (alcohol) is niet goed een dag voor de training!

Nog twee en een halve maand tot 12 april 2015, de dag van de marathon van Rotterdam. Tot dan zal ik moeten volhouden. Tot dan zal ik sterk moeten zijn! Dit wil ik heel graag, dit moet ik wel doen, dus ik ga dit doen!

Daarna zal ik, meteen op 12 april 2015 na het behalen van de finish, weer heerlijk genieten van het bier, zoals nooit tevoren!

Wat als…

Hoe zou het zijn als mijn vriendin het zelfde gevoel had met hardlopen als dat ik heb? Dat we samen in het vliegtuig zitten naar ‘The City That Never Sleeps’. Een kijkje nemen binnen in het Vrijheidsbeeld, kijken naar de oplopende schuld van de Verenigde Staten op Wall Street en hand in hand wandelen op Broadway. Samen de New York Marathon lopen en rennen over de vele bruggen die de stad New York verbinden en rennen door Central Park. Er een vakantie naar New York van maken. Lijkt je dat wat?

Of wat dacht je van het rennen van de Athene Marathon. Eerst een paar dagen genieten van de lekkernijen. Rondkijken bij de oude tempel, het Parthenon en de Agora. Daarna de Marathon van Athene lopen. Daar waar het allemaal is begonnen. De marathon van Athene staat namelijk bekend als de moeder aller marathons. Dan treden wij samen in de voetsporen van de oude goden. Dan zullen wij zijn als de helden van de geboorte van de westerse beschaving. Samen zullen wij finishen in het oude Olympische Stadion, de geboorteplaats van de moderne Olympische Spelen. Lijkt je dat wat?

Dan heb je natuurlijk ook nog de Marathon van Rotterdam, Neerlands trots onder de marathons! Lekker dicht bij huis, zodat als onze vrienden en familieleden aan de zijkant van de weg kunnen staan. Ons aanmoedigen als we over de Erasmusbrug lopen en naar ons schreeuwen als we op de Coolsingel lopen om de finish te halen. ’s Avonds een feestje, want 42 kilometers lopen is zeker wel een feestje waard. Lijkt je dat wat?

En zo zijn er nog vele andere die we samen kunnen lopen. Wat dacht je van een tripje naar Parijs, Berlijn of Londen? Of de romantische marathon van Venetië? En dan heb je natuurlijk ook nog Barcelona, Dubai, Chicago, Tokio, Roma, Pyongyang (Noord-Korea), de marathon over de Chinese Muur etc. Allemaal marathons die we dan samen kunnen lopen. En samen ook meteen de wereld over reizen. Lijkt je dat wat?

Maar dan bedenk ik mij ineens; wat als zij harder rent dan ik. Dat kan ik echt niet hebben, hoor! En als zij niet harder rent dan ik, dan moet ik mij speciaal inhouden voor haar. Ook dat wil ik niet! Misschien is het dan toch maar beter om alleen te lopen, maar mag ze wel mee naar alle steden waar ik een marathon wil lopen. Dan kunnen we als nog samen de wereld over reizen en de steden bekijken.

En dan… wanneer het er op aan komt… dan loop ik de 42 kilometers en zal jij mij bij de finish staan op te wachten!

Ja, dit lijkt me wel wat!

Het schema, de romantiek en een goed doel!

Beste Lezers,

Inmiddels ben ik een maand bezig met mijn voorbereiding voor de Marathon van Rotterdam. Voor de eerste keer train ik nu met een schema. Het schema gebruik ik om mijn ideale einddoel te halen, namelijk een tijd van 3 uur en 30 minuten. Momenteel heb ik de eerste terugkoppeling gekregen van het schema: of ik mijn doeltijd even aan wil passen, voor een lichter trainingsschema. Ik haal de (gewenste) snelheid momenteel ‘net’ niet en dat komt door de feestdagen, het vele eten en drinken en het weer. Ik blijf momenteel gewoon nog bij hetzelfde schema.

Wel let ik momenteel met de app ‘Myfitnesspal’ op mijn calorieën inname, om even wat kilo’s te verminderen. Momenteel zit ik in de fase ‘sneller lopen’ en dan zijn wat minder kilo’s meedragen niet erg, haha! In februari zal ik in de fase ‘verder lopen’ komen. Met rondes van 22,5, 25 en 27 km is ook dan wat minder gewicht best welkom. Alles om het schema op zo’n optimale wijze te volgen.

Mijn schema is momenteel leidend en hier wijk ik dan ook niet van af. Ik plan mijn dagelijkse bezigheden om dit schema heen, in plaats van dat ik het schema aanpas naar mijn dagelijkse bezigheden. dit brengt nog best wel wat problemen met zich mee. Mijn vrienden vinden dan ook dat ik een relatie heb met dit schema. Normaal train ik met vrienden op maandag en woensdag in de sportschool. Deze keer kon ik op woensdag niet mee, omdat ik volgens mijn schema op die dag een hardlooptraining had staan. Ik mocht van ‘mijn baas’, zoals zij dit noemde, niet naar de sportschool.

Voor Marij, mijn lieftallige vriendin, is het momenteel nog erger zelfs. Als ze wat leuks met mij wil doen, moet het wel passen in mijn schema. Zo ook het etentje welke ik van haar cadeau krijg. Aangezien we naar Kanaya, een Japans restaurant waar je onbeperkt kan eten, gaan, moet ik wel een ideale avond uitzoeken. De dag erna moet ik namelijk geen training hebben, want dit kan invloed hebben op het resultaat. En ik moet ook nog wel twee avonden in de week naar de sportschool en op koopavond in de winkel staan.

Niet heel romantisch dus, zullen jullie nu wel denken. En misschien hebben jullie daar dan ook wel een beetje gelijk in. Vandaar dat ik hier iets op heb bedacht. Momenteel ben ik Marij aan het trainen om na acht weken 5 km uit te kunnen lopen, zonder pauze. Op 14 februari gaan wij dan samen, als stelletje, mee doen aan de Valentijnsloop in het Vondelpark te Amsterdam. De route is verlicht met hartjes en na de 5 km kunnen we saampjes op de foto en lekker dansen bij de afterparty. Hartstikke romantisch toch?! Mijn valentijnscadeau aan haar! Toch een beetje romantiek tijdens mijn schema richting de Marathon.

De datum van de marathon komt nu steeds dichterbij en ik begin ook steeds zenuwachtiger te worden. Haal ik mijn gewenste eindtijd wel?, haal ik überhaupt de eindstreep wel? en haal ik mijn streefbedrag wel op?. Want zoals sommige wel weten, liep ik in 2013 bij mijn eerste Dam-tot-Damloop voor een goed doel. Door veel steun haalde ik uiteindelijk € 775,- op. Deze marathon wil ik weer voor een goed doel rennen. En hierbij heb ik weer jullie hulp nodig!

In 2013 heb ik ieders naam op mijn shirt gezet. Dit jaar heb ik weer een leuke actie bedacht: iedereen die een donatie doet op http://www.alvarum.com/woutersomer2 kan in een reactie een gokje wagen op mijn eindtijd voor de marathon. Degene die het dichts bij mijn eindtijd komt (bij meerdere goede antwoorden zal er geloot worden) mag kiezen:

  1. Zijn of haar inleg verdubbeld terug krijgen;
  2. Zijn of haar inleg terugkrijgen en ik stort zijn of haar inleg; of
  3. Zijn of haar inleg verdubbeld inleggen uit mijn eigen zak.
Tot snel weer! Vergeet niet om een (kleine) donatie te doen, he?!
Sportieve groet,
Wouter Somer
Zwartloper

Doorzettingsvermogen

Beste lezers,

Nu mijn eerste blog een feit is, waar ik ben blijven hangen op 150 unieke bezoekers, ben ik op zoek gegaan naar tips. Want wat brengt je nu tot een succes met bloggen? Want ook ik zou graag naar meer willen. Op www.lisanneleeft.nl staat: een succesvol blog is niet in een dag gebouwd, ook niet in een week en ook niet in een maand. Een beetje geduld is dus vereist. En doorzettingsvermogen. En dit laatste is een mooi ezelsbruggetje naar mijn tweede blog.

Eerst wil ik nog heel even terug komen op de kerstdagen. Samen met de familie cadeautjes. En wat een cadeautjes! Nieuw hardloopshirt, hardloopsokken, hardloopmuts en een hardlooprugzak, want hardloopspullen heb je nooit te veel. Ik heb een mooie kerst gehad en ik hoop jullie ook!

Terug naar het onderwerp doorzettingsvermogen. Want er zijn velen die beginnen met hardlopen, maar na een aantal keer weer opgeven. Als ik naar mijzelf kijk, dan had ik maar één doel: afvallen. En het afvallen gebeurde niet na één rondje, maar het heeft me minimaal een half jaar gekost. Daarna bleef ik doelen stellen. Verder lopen, sneller lopen, Dam-tot-Damloop, halve marathon en nu zelfs een marathon. Zulke afstanden loop je niet in één keer, maar daar moet voor getraind worden.

Ook Dennis had een doel, namelijk de Dam-tot-Damloop. Het was een belevenis! Iets wat hij nog een keer wil doen. En wie weet daarna nog een keer. Hij weet ook dat zo’n 16 km niet in één keer gelopen kan worden zonder te trainen. Maar Dennis wil ook niet alleen lopen. Hij vindt het veel leuker om samen te lopen en tijdens het lopen te kletsen over van alles. Ook vandaag, op oudejaarsdag, wil hij nog even samen met mij een ronde hardlopen. Terwijl ik best spierpijn heb van mijn 9 km van gisteren en nog een paar rondes schaatsen. Omdat ik weet dat hij anders niet gaat, loop ik graag met hem nog even een rondje!

Maar hier ligt misschien wel de oplossing. Stel een doel vast, voor bijvoorbeeld een evenement. Geen wedstrijd, nee een evenement! Het moet namelijk een belevenis zijn. En als je net als Dennis niet alleen wil lopen, stel het doel dan samen met een vriend of vriendin. Samen twee of drie keer per week trainen en samen het evenement ook uitlopen.

Dit probeer ik ook samen met mijn vrienden nu. In totaal heb ik 14 vrienden via MOOVZ samengebracht in een team. Zowel beginnende als gevorderde lopers, die allen in acht weken trainen om een 5 km uit te lopen of sneller te lopen. We doen het samen, maar toch traint ieder op zijn of haar gewenste tijdstip. En met zijn allen op 14 februari aan de start staan van de Valentijnsloop in het Vondelpark te Amsterdam.

Na de eerste week zijn er al een aantal begonnen met trainen, maar is er ook nog een deel die nog niet mee doen. Toch kijken of reageren ze wel op de Team Wall. Ik hoop, en dat is hetgeen wat ik nu aan het testen ben, dat degene die nog niet trainen uiteindelijk toch ook mee gaan trainen door te zien hoe gezellig het is en dat de andere uit het team wel mee doen. Anders blijven ze een beetje achterlopen en die status wil je niet hebben, toch!

Er is nog één doel die ik in het begin van 2014 ook had gemaakt, namelijk de 1.000 km halen met hardlopen. 1.188 KM in totaal en dan kan er vanavond nog wat km’s bijkomen! Ik ben er trots op dat het mij gelukt is. Dat betekent dat ik voor 2015 het doel opschroef naar 1.200 KM. Met twee marathons op de planning moet dit wel te doen zijn.

Vandaag, op oudejaarsdag, sta ik nog in de winkel tot 17:00 uur. Oliebollen eten, meeblehren op de top 2000 van NPO 2 en mijn tweede blog af te schrijven. Vanavond met vrienden Oud en Nieuw vieren met karaoke! Beloofd een mooie avond te worden.

Ik hoop dat jullie allen een mooi uiteinde hebben en wens jullie een sportief en goed 2015 toe! Nogmaals: stel een (hardloop) doel vast voor 2015, schrijf deze op papier, zoek eventueel een vriend of vriendin om samen mee te lopen, schrijf je vast in voor een loop en zorg dat je doel uitkomt! Je kan altijd bij mij terecht met vragen.

Fijne jaarwisseling gewenst en doe voorzichtig met vuurwerk! Eet lekker veel oliebollen, zodat je deze er in 2015 weer af kan sporten.

Sportieve groet,

Wouter Somer
Zwartloper

Mijn eerste blog!

Beste lezers,

Al een tijd lang wil ik beginnen met het schrijven van een blog. Eigenlijk is dit gekomen door een collega die blogt over zijn passie; een voetbalvereniging uit het noorden, welke anders is dan ‘mijn cluppie’, vandaar dat ik liever de naam niet noem. Toch vond ik wat hij schreef, altijd wel interessant om te lezen. Wat hij met deze club heeft, heb ik met Feyenoord. En met hardlopen. Het hardlopen heeft mij zo gegrepen, dat ik dit graag ook met andere wil delen. Want hoe gek moet je zijn om wekelijks vele kilometers te maken? Laat staan om 42 km (marathonafstand) te lopen. Ik ga dit dus op 12 april 2015 doen. Althans, ik heb mij ingeschreven voor de Rotterdam Marathon en, als ik niet geblesseerd raak, moet het uitlopen wel lukken. Mijn eerste marathon wil ik daarom graag met jullie delen. Inclusief de voorbereiding de komende maanden. Voornamelijk de voorbereiding eigenlijk.

In mijn eerste blog wil ik jullie graag vertellen over ‘vroeger’. Met ‘vroeger’ bedoel ik dan de tijd voordat ik begon met hardlopen. Dit was namelijk een heel ander tijdperk voor mij. Sommige van jullie zullen mij herkennen als de jongen op deze foto. Een grappig verhaal bij deze foto gaat over de quad waar ik op zit. Mijn nichtjes hadden deze quad en daar mocht ik toen ook op. Al was het maximale gewicht wat de quad kon dragen 90 kg, ik mocht er ook een rondje op rijden. Een aantal dagen na het rondje op de quad, ging deze kapot. Tijdens het schrijven van dit stuk wordt het mij wel een stuk duidelijker wat de oorzaak kon zijn, haha.

Deze foto is genomen in 2010. Ik was hier 19 jaar en 110 kg zwaar en dus niet de 90 kg die de quad kon dragen. Daarnaast rookte ik een pakje sigaretten per dag weg, dronk ik een fles cola van 1,5 L weg en ging er in twee dagen tijd ook nog wel een zak chips, drop of ‘Pret Mix’ doorheen. Dat laatste was toch wel mijn favoriet. Dat heeft mijn gebit ook wel geweten, ja! Ik denk dat er geen kies meer in mijn mond zit zonder vulling. En dan vergeet ik nog te vertellen hoe vaak ik met mijn vrienden ’s avonds nog even in de Mc Donalds zat. En maar roepen dat ik niet begreep waarom ik zo stevig (lees: dik) was.

Eind maart 2011 vroeg Mitchel, één van mijn beste maatjes, mij om met hem een rondje mee hard te gaan lopen. Met andere woorden; kom met dat dikke lichaam van die bank af en kom in beweging! Ik deed wel aan sport, hoor. Ik was namelijk de keeper van ons vrienden team bij Batavia, een voetbalvereniging. Mijn beste helft was altijd de derde helft. Bier had ik namelijk altijd klemvast, terwijl ik de ballen in de eerste en tweede helft nog wel eens door mijn handen liet glippen. Maar goed. De eerste keer hardlopen. Zeven, jawel je leest het goed, zeven kilometers lang in iets minder dan anderhalf uur, want ik mocht wel het tempo bepalen. Wat een moeite zal het hem gekost hebben om met mij te lopen. Ik zeg het hem ook iedere keer als we weer eens samen lopen. Ik ben hem ook nog steeds dankbaar!

Een week lang heb ik met spierpijn doorgebracht. Ik wist dat het anders kon. Dat het ook gewoon echt anders moest. Het was een moment om afscheid te nemen van mijn sigaretten. En van de flessen cola. Oh ja, de zakken chips, drop en mijn meest geliefde Pret Mix moesten er ook aan geloven. Het was de ommekeer in mijn leven. Dit moest echt anders! Al mocht het bier wel blijven. Dat was mijn andere grote liefde en alles opgeven kon ik gewoon niet. Daarnaast was het mijn beloning na een rondje hardlopen.

De volgende maand, misschien zelfs twee maanden, heeft Mitchel mij nog geholpen met het hardlopen door te zetten. twee, soms drie keer per week zijn we samen gaan hardlopen. Daarna ben ik zelf gaan doorzetten en structuur op gaan bouwen. Elke dinsdag, donderdag en zondag hardlopen. Soms alleen, maar soms ook met mama, Wesley, Mitchel of een ander die mee wilde gaan hardlopen. Zelfs Jaap, één van de meest fantastische kerel die ik ooit heb mogen ontmoeten, is nog een keer mee gaan hardlopen.

Inmiddels ben ik nu drie-en-een-half jaar verder en ben ik nog steeds drie keer per week aan het hardlopen, zoals jullie wel op Facebook en Twitter voorbij zien komen. Het heeft mij geholpen om 25 kg af te vallen en een hele nieuwe garderobe aan moeten schaffen. Veel complimenten gekregen, waardoor ik gemotiveerd bleef om hard te lopen. Maar ik deed het ook omdat ik zelf fitter werd en mijzelf gewoon beter in mijn vel voelde.

Inmiddels heb ik één keer de Zandvoort Circuit Run (12 km), twee keer de Dam-tot-Damloop (16,1 km) en een halve marathon (21,1 km) gelopen. Mijn tijd op de halve marathon was 1:45:45, waar je best trots op mag zijn. En wat ook best snel te noemen is. Al is ‘snel’ lopen niet mijn doel. Ik wil gewoon lekker lopen en het liefst op verschillende locaties. Ik luister heel goed naar mijn benen. Ik ga niet tot het uiterste, want aan blessures heb ik niets. Ik kan nogal chagrijnig worden als ik op een ‘hardloopdag’ niet heb gelopen.

Waar ik ook chagrijnig van kan worden, is een dag als vandaag (19 december). Veel regen en een stevige wind. Op de één of andere manier vind ik dat gewoon helemaal niets. Ik loop dan gewoon liever niet, want de loopband in de sportschool vind ik ook gewoon niks. Nee, geef mij maar bewolking of zon. Zo tussen de 10 en 15 graden. Warmer mag ook wel, maar dan moet ik wel wat rustiger lopen. Een zonnetje vind ik ook wel lekker.

Het liefst loop ik alleen en zonder muziek in mijn oren. Dat is genieten van de rust. Toch vind ik het wel leuk om mijn hardlooppassie te delen met Dennis, Laurens en de rest. Laurens, mijn broer, en Dennis, mijn andere beste maatje, heb ik dit jaar getraind om de Dam-tot-Damloop te lopen. Soms liepen we met zijn drieën, soms liep ik eerst met de één en dan met de ander en soms liep ik zelfs alleen. Dan hadden ze weer eens geen tijd. Of beter gezegd, geen zin! Wel was er, als er gelopen werd, altijd wel een competitie gaande. ‘Ik doe het beter dan Laupy, toch Wouter?’ of ‘Ha, Ik heb sneller als Dennis gelopen, toch?’.

Ik had er zelf een hard hoofd in, maar de eindstreep van de Damloop hebben ze gehaald. Zo rond de 1:47:00. Nog sneller dan de tijd die we in gedachten hadden. Ook complimenten aan Maaike, wie ook met ons mee liep. Ik moet er wel even bij vermelden dat Laurens € 100,- kreeg als hij de finish zou halen binnen twee uur. Anders had hij zeker bij de 12 km al opgegeven, haha. Wel jammer dat ik zelf mijn tijd (1:24:00) van vorig jaar niet heb kunnen aanscherpen, maar het was leuk om de jongens over de finish te slepen.

Zoals eerder vermeld ben ik sinds woensdag 17 december begonnen met mijn training voor de Marathon van Rotterdam. Op 12 april 2015 zal ik dit fantastische evenement lopen. En in het najaar wil ik dan de Marathon van Amsterdam lopen. En volgend jaar de Marathon van Londen en de Marathon van Berlijn. En daarna zullen Parijs, Barcelona en New York ook volgen. Een Ironman (Triatlon) lijkt mee ook nog eens gaaf om te doen, maar dat komt wel.

In mijn eerste blog is het misschien wel nog even handig om mijzelf voor te stellen. Ik ben Wouter Somer, 24 jaar en studeer Fiscaal Recht en Economie aan de Hanzehogeschool Groningen. Ik woon momenteel weer in Lelystad vanwege mijn minor Sport en Business aan de Hogeschool van Amsterdam. Daarnaast loop ik stage bij MOOVZ en ben ik verder werkzaam bij BelCompany. Oh ja, en ik heb een heel leuk vriendinnetje. Inmiddels ook al weer drieëneenhalf jaar lang. Ze steunt mij volledig bij het hardlopen, maar gaat ze wel liever met Daniëlle, mijn zusje, naar de Primark in plaats van dat ze mij over de finish ziet komen bij de Dam-tot-Damloop! Maar ze heeft beloofd dat ze wel bij de finish zal staan in Rotterdam en dat is maar goed ook.

De reden dat ik gekozen heb voor de naam zwartloper, komt doordat ik een ‘zwartloper’ ben. Dat wil zeggen dat ik niet aangesloten zit bij een atletiekvereniging of loopgroep. Nee, ik loop lekker voor mijzelf.

Ik hoop dat ik jullie met mijn eerste blog leuk vonden om te lezen. Ik hoor daarom ook graag jullie reacties, al ben ik niet gediend van kritiek. Ook niet onder het mom van ‘opbouwende kritiek’. Nee, ik hoor graag alle reacties en op- of aanmerkingen. Daarnaast vind ik het leuk als jullie vragen hebben. Over hardlopen natuurlijk. Hier probeer ik dan in mijn volgende blog aandacht aan te besteden.

Bedankt voor het lezen en wie weet tot het volgende blog!

Sportieve groet,

Wouter Somer